{{ message.message }}
{{ button.text }}

Alles uitleggen wat we gaan doen

Tot in detail moet ik Lucas vertellen wat we gaan doen.

Afbeelding blog 'Alles uitleggen wat we gaan doen' Achtergrond blur afbeelding

Nu een blog over één kind, Lucas.

Toen Lucas als een kleine baby van 1350 gram te wereld kwam, ging het met hem meteen goed. Het was een sterke knul, die het heerlijk vond om onder de lamp te liggen ( tegen de geelzucht) en zelf aangaf geen extra zuurstof nodig te hebben ( hij haalde de flowsnor altijd weg bij zijn neus. Samen met zijn zus mocht hij met 8 weken naar huis.

Zo relaxt als hij in het ziekenhuis was, zo gestrest was hij thuis. Er was maar een plekje goed en dat was zijn bed. Vaak sliep hij niet eens, maar was hij gewoon aan het liggen en rondkijken. Zijn grove motoriek ging maar moeizaam vooruit. Toen hij elf maanden oud was, kon hij zijn hoofd op tillen en een beetje op zijn zij draaien. Doordat hij ook scheel keek, werden we door de kinderarts verwezen naar de oogarts.

Bij de oogarts werd er gezegd dat hij alleen maar scheel leek, doordat zijn neusbrug zo breed is. Tijdens de meting bleek dat hij wel een grote afwijking had. +9 en +9,5. Dat verklaarde een hoop voor mij. Zijn jonge leeftijd en zijn goede stand van zijn ogen zorgde ervoor dat hij nog geen bril hoefde

Met 14 maanden weer controle. Nu samen met zijn zus, aangezien heet erfelijk of door vroeggeboorte ontstaan kon zijn. Ilse keek inmiddels behoorlijk scheel en moest een bril. Lucas keek nog steeds niet scheel en hoefde eigenlijk geen bril, maar in verband met zijn achterstand toch besloten een bril voor hem te halen.

Een maand later een bril en na een wenperiode ging dit mannetje veranderen. Het werd een vrolijke dreumes, die echt heerlijk kan schaterlachen. Hij kreeg steeds meer plezier in alles. Hij was trots op de grote stappen die hij maakte.

Inmiddels dus een peuter, die nog steeds heel vrolijk kan zijn. Kán zijn ja, want hij is soms behoorlijk van slag. Mijn kinderen vertel ik vaak wat we de dag gaan doen, zodat ze voorbereid zijn. Iets wat ze wel waarderen, maar voor Lucas moet ik dat wel in de kleinste details vertellen. 2 voorbeelden:

We gaan naar een vriendin en haar kinderen. Ik vertel het mijn kinderen dat we na het ontbijt weg gaan en naar wie. Uiteindelijk gaan we naar buiten naar de auto. Lucas in tranen omdat ik vergeten was om te vertellen dat we met de auto weggaan.

We gaan naar mijn schoonzus. Ik vertel het aan mijn kinderen en dat mijn neefje en nichtje daar ook zijn en we hun een verjaardagscadeautje gaan geven. Dit keer wel verteld dat we met de auto gingen. Het ging hartstikke goed, totdat mijn broer thuis kwam. Nu niet in tranen, maar wl duidelijk van slag.

Zo zijn er meer voorbeelden te noemen. Dingen die normaal gaan hoef ik niet te noemen, maar als ze anders gaan als anders, moet ik het echt vertellen.

Waarom ik dit schrijf? Steeds vaker vraag ik me af of er niet iets meer bij Lucas speelt? Iets wat er in zijn babytijd er ook al was en niet alleen door zijn slechte zicht werd veroorzaakt. Of is het gewoon zijn karakter of toch maar een fase? En wat is dat iets dan? Iemand die dit herkent misschien?

Tags: #Kids & Zo, #post

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je