{{ message.message }}
{{ button.text }}

Agoraphobia & anxiety

Twee dure mooie woorden voor straatvrees en angstoornissen............

Afbeelding blog 'Agoraphobia & anxiety'

Door verschillende gebeurtenissen die erg ingrijpend waren heb ik uiteindelijk een aantal trauma's opgelopen. Deze hebben mijn karakter gevormd waardoor ik verschrikkelijk onzeker werd en in het bezit kwam van een flinke portie faalangst.  Ik ben altijd maar doorgegaan en heb deze nooit heel serieus genomen want tja, tegenvallers horen toch nu eenmaal bij het leven? Natuurlijk kon ik het prima aan, ik was toch geen softy? En wat kan een therapeut voor me doen, als ik het allemaal zelf weet en prima begrijp hoe alles werkt. Ik redde me wel alleen, met al mijn beperkingen en gebreken. Mijn mantra was dan ook: Vallen is geen falen, niet meer opstaan wel. 

Wat voor anderen de normaalste zaak van de wereld was, voelde voor mij als een gigantisch obstakel. Van de simpele dingen als boodschappen doen tot het onderhouden van vriendschappen. Alles leek onmogelijk. Op willekeurige momenten kreeg ik aanvallen waarbij mijn hart uit mijn borst leek te springen, het zweet me uitbrak en ik oprecht bang was dat ik elk moment grofweg dood neer zou kunnen vallen. Enerzijds probeerde ik zoveel mogelijk de deur uit te gaan omdat ik bang was dat me thuis iets overkwam terwijl ik alleen was met mijn zoon en anderzijds werd ik al misselijk bij het idee om iemand tegen te komen die een gesprek met me aan zou willen knopen terwijl ik van binnen aan het vechten was tegen een paniekaanval en hyperventilatie. 

Na een aanval waarbij ik uiteindelijk bij de huisartsenpost belandde en ik na een hartfilmpje te horen kreeg dat er fysiek niets aan de hand was besloot ik dat ik er klaar mee was. Op deze manier wilde ik niet meer leven, als je het al zo kunt noemen. Gedreven door angst en paniek waardoor mijn hele leven op pauze leek te staan. De angst voor angst wilde ik niet meer mijn leven laten overheersen.

Inmiddels heb ik me erbij neergelegd dat iedereen zijn/haar eigen angsten heeft, maar ik weiger ze nog uit de weg te gaan. Ik kies niet meer voor de makkelijke weg waarbij ik wel besluit het op een manier te doen waarbij ik me goed en op mijn gemak voel. Ik heb geleerd dat ik niets meer nodig heb dan mijn eigen gedachtes om deze aanvallen in bedwang te houden. Hoe je het ook wendt of keert, angst zit tussen je oren.

Ondanks dat het nu klinkt alsof ik er compleet overheen ben is dit zeker niet zo. Ik heb nog een lange weg te gaan om weer als vanouds te functioneren, maar het feit dat ik de goede kant opga is het belangrijkste! One step at a time. 

 

1

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je