{{ message.message }}
{{ button.text }}

Afkicken voor alledrie

De speen, in het begin is het een zegen maar wordt mettertijd een vloek. Wanneer is je kind er klaar voor en wanneer ben je er zelf aan toe?

Afbeelding blog 'Afkicken voor alledrie'

Tijdens mijn zwangerschap had ik besloten: "voor mijn kind geen speen". Nou mooi dat ik in week twee de gratis speentjes uit de blijedoos stond uit te koken. En wat was het heerlijk om die speen te kunnen geven. Ik las nog weleens iets negatiefs over een speen, maar Elfa was verknocht aan haar speen. En eerlijkheid gebiedt te zeggen, wij ook. 

Al sinds haar zuigebehoefte drastisch was verminderd gingen wij het speengebruik terugdringen. De speen was voor in bed en als je wil praten doe je dit zonder speen in je mond. Dus als ze 's ochtends iets wilde vertellen zei ik: "wat zeg je? Ik versta je niet met die speen in je mond". Dan werd de speen resoluut naast haar in bed gegooid en was ze klaar voor een nieuwe dag. Inmiddels was het zo, dat als ze geen zin had om te slapen de speen ging weigeren. Maar o wee, als haar speen niet in haar mond zat als ze ging liggen. Dan werd er dramatisch geroepen om haar "piii". Ik vond dat het weleens tijd werd om hem in de ban te doen. 

De speen in de ban

Een tijdje geleden gingen we op kraamvisite. Nu had ik ergens gelezen dat dit een goed moment is om de speen "cadeau" de doen aan de baby. Na het uitgelegd te hebben aan mijn man reageerde hij wat terughoudend. "Is ze daar al klaar voor dan?" vroeg hij zich af. Ik vond dat ze oud genoeg was om het te begrijpen dus ik begon haar langzaam voor te bereiden. 

Ik: "Elfa, jij bent al een grote meid he?

Elfa: "Ja!"

Ik: "Je bent geen baby meer..."

Elfa: "Nee"

Ik: "baby's hebben een speen en grote meisjes niet" (Elfa knikt bevestigend) "Dus dan kunnen we je speen aan de baby geven"

Elfa: (schudt wild met haar hoofd) "NEE!" "UH UH!"

Nu wilde ik de nieuwbakken ouders niet met een speendrama opzadelen, dus heb ik het nog maar even zo gelaten. Ze is nog geen twee, dus we hadden nog even. 

Zoals ik al eerder zei, weigerde ze speen als ze niet wilde slapen. Vorige week liepen we in de stad met Elfa in de wagen. Ze lag in haar ogen te wrijven en te zeuren, ze was moe. Hup de speen erin en verder karren. Ik zag haar al met haar speentje spelen vanuit mijn ooghoek maar werd even afgeleid door iets anders. Na een kwartiertje realiseerde ik me ineens dat ik haar als een hele tijd zonder speen in de wagen zag zitten. Ik vroeg nog aan mijn man of hij de speen misschien had en ondertussen zocht ik in mijn zakken en mijn tas. Misschien had ik hem gedachteloos ergens in gestopt. Maar hij was waarschijnlijk achteloos uit de wagen gegooid zonder dat iemand iets doorhad. 

De rest van de middag moest ze het dus doen zonder speen. Af en toe vroeg ze om haar "piii" maar dan antwoordde we met "Elfa die heb je net uit de wagen gegooid, die hebben we dus niet meer". Daar leek ze tevreden mee en heeft er niet meer over gezeurd. 's Avonds zou ik nog even een boodschap doen en mijn man zou Elfa in bed leggen. Toen ik thuis kwam zag ik de reserve speen gewoon bovenop de koelkast liggen, maar ik zag nergens een peuter rond dartelen en ik hoorde geen gejammer. Mijn man vertelde trots dat hij haar zonder speen in bed had gelegd en ze lief was gaan liggen nadat hij had uitgelegd waarom ze geen speen kreeg. Ze had hem zelf weggegooid, er was dus geen speen meer (behalve die reserve dan, maar dat wist ze niet). 

Nog geen seconde nadat hij was uitgesproken hoorde we uit haar kamer een jammerde kreet "maahaaamaaa, mamaaaa". Ze had me binnen horen komen en dacht mama heeft vast wel een speen, of is zo genadig om mij er eentje te geven. Maar mama was juist blij met deze ontwikkeling, ik ging natuurlijk wel naar haar toe om te vertellen wat papa ook al had gezegd. Ik vertelde ook dat ik haar flink vond en een grote meid. Ze is, hoe klein ze ook is, wel gevoelig voor zulke bemoedigende woorden, dus dit bracht haar weer tot rust en ze ging weer liggen. We zijn die avond beiden nog eenmaal bij haar geweest om haar moed in te spreken en daarna viel ze in slaap, zonder speen!

Afkicken

En dan begint het afkickproces. Het lastigste zijn tot nu toe haar middagslaapjes. Ze heeft ze echt nog nodig, maar ze weigert pertinent. In de wagen is het één keer gelukt maar verder niet. Nu slaapt ze ook in de wandelwagen niet meer. Het gevolg van haar gemiste middagslaapjes is dat ze 's avonds als een blok in slaap valt, want dan is ze gewoon dood moe. Ze slaapt nu al voor de vierde nacht zonder speen, maar ze is hem nog niet vergeten. Vanmiddag lag ze in de wagen (in de hoop dat..) en dan voelt ze dat ze eigenlijk wil wegdommelen en vraagt ze om haar speen. Als ik dan vertel hoe het zit zegt ze "piii oh ooooh". Als ik het in haar herinnering breng weet ze het weer. 

Maar ik moet bekennen dat ik zelf ook verlang naar die speen. Als ze aan het drammen is en je weet dat het is omdat ze moe is dan wil ik zo graag even die speen pakken en haar die rust bieden. Of als ik haar naar bed breng, ik wil steeds opzoek naar haar speen en moet dan echt even op mijn tong bijten om er niet over beginnen tegen haar. 

Ik vind dat we nu gewoon door moeten zetten. Ze moet nu even wennen aan het slapen zonder speen, dus die middagslaapjes komen echt wel weer. Ik ben supertrots op hoe ze het heeft opgepakt. Ze heeft er bij het naar bed gaan niet één keer om gezeurd. Zelfs bij haar middagslaapje (die we wel steeds aanbieden), zeurt ze niet om haar speen. 

ik vind het volgens mij nog lastiger dan dat zij het vind, want die reserve speen...die ligt er nog.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je