{{ message.message }}
{{ button.text }}

ADHD onzichtbare beperking

Afbeelding blog 'ADHD onzichtbare beperking'

Onze zoon was altijd een vrolijk kind, ging graag naar school (vooral om te spelen.)

Tot hij in groep 3 kwam, toen kon hij niet meer alleen maar spelen.

Er moest ook geleerd worden, zijn taal ging achteruit en hij moest toen 1 x in de week naar de taal klas.

Een groepje van 10 kids en een over enthousiaste juf.

Ik had met haar na 3 weken het eerste gesprek en ze had geen flauw idee wat hij bij haar in de klas deed want hij wist het allemaal wel.

Maar hij vond het zo leuk dat we dit het hele schooljaar zijn blijven doen.

Het was een moeizaam schooljaar maar hij heeft het gehaald.

Toen kwam groep 4 een drama, een opstandig kind die niet naar de juf wil luisteren en een juf die een kind elke keer op de gang moet zetten.

De juf kwam met een plan want tegenwoordig hebben ze voor elke kwaal een pedagoge op school rond lopen.

En ook voor dit probleem was er 1, een dame die een maand lang meerdere malen per week opnames in de klas kwam maken.

Niemand wist dan waarvoor ze kwam, en zij kon dan de beelden bekijken en misschien het probleem ontdekken.

Wij vonden dat toen nog onzin omdat het thuis heel soepel liep maar we gingen toch akkoord.

Na de hele observatie periode hadden we een gesprek de mevrouw met de camera dacht dat hij adhd had.

Natuurlijk begon ze gelijk over de medicatie terwijl er nog niks door een arts was vastgesteld.

 Mijn man en ik reageerde vel. ohw ja adhd hebben ze dat tegenwoordig niet allemaal als ze iets te druk zijn, en dan zo'n kind maar volproppen met medicijnen zodat de juf het lekker rustig heeft.

We konden een afspraak maken bij Karakter waar ze een test af konden nemen.

Natuurlijk wisten wij wel dat ons kind anders was, maar hij is 12 weken te vroeg geboren heeft 2 hersen bloedingen gehad een zware operatie gehad dus wij vonden het al een wonder dat we hem nog hadden.

En dan gaat de juf lopen zeuren over (voor ons) onbelangrijke dingen.

De wachtlijst bij karakter was erg lang er verstreken maanden, en onze zoon ging zichtbaar achteruit.

Hij wilde niet meer naar school, want de kinderen wilde niet met hem spelen.

Zijn leeftijdsgenoten speelde tikkertje op het schoolplein en hij begon bijvoorbeeld een gesprek over iets wat hij op discovery channel had gezien.(niet echt iets waar zijn leeftijdsgenoten in geïnteresseerd zijn)

En als hij mee deed met tikkertje tikte hij zo ongecontroleerd  dat hij zijn klasgenoten bezeerde.

 Het was nu niet alleen de juf haar probleem maar ook zijn probleem en dat maakte het dus ook ons probleem.

Verschrikkelijk om je kind zo ongelukkig te zien.

 We gingen verhuizen

Dus wij dachten we proberen een nieuwe school misschien helpt dat.

Hij mocht 3 dagdelen meedraaien, heel dom van ons.

Doordat er zoveel veranderde heeft hij zich zo misdragen dat ze hem niet eens aan wilde nemen.

Toen was de maat vol we hebben Karakter gebeld dat hij gelijk getest moest worden.

De zelfde week konden we terecht.

Daar kregen we uiteindelijk te horen dat het inderdaad een vorm van adhd was.

Wij dachten dat dat altijd een overactief kind was met driftbuien die niet wil luisteren vandaar dat we hem er niet echt in herkende.

Maar hij heeft een vorm waardoor hij gewoon erg snel afgeleid is, hij krijgt zoveel prikkels waardoor hij het niet meer kan overzien.

Voor de intelligentietest scoorde hij ook bovengemiddeld, dat verklaard dan weer de andere interesses dan zijn klasgenoten.

Toen de diagnose gesteld was konden we er aan gaan werken, school deed aanpassingen en kreeg tips hoe ze hem beter konden benaderen hij kreeg medicatie die hij alleen op school gebruikt en we zagen ons kind weer gelukkiger worden.

Ook groep 4 heeft hij gered, groep 5 ging nog beter.

En nu groep 6 we hadden laatst 10 min gesprek en onze zoon blijkt 1 van de populaire jongens van de klas.

een ondeugende jongen die alle leerlingen op zijn hand krijgt als er lol getrapt moet worden in de klas.

Daar hebben we hem natuurlijk wel op aangesproken maar wie had dat 2 jaar geleden gedacht.

een cijfer onder de 7 heeft hij nog niet gehaald, we zijn zo trots op hem.

Wat we wel merken is dat hij thuis afwezig is doordat hij alle aandacht in school steekt.

Dat brengt aardig wat frustratie met zich mee voor ons, maar hij heeft het gelukkig zelf niet eens in de gaten.

Dus voor hem zelf was dit de beste oplossing, toch was ik gek op dat impulsieve gekke jochie van 6 zonder medicatie.

 

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je