{{ message.message }}
{{ button.text }}

9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren

​De negen maanden zwanger al lang achter de rug, net zoals de 9 maanden ontzwangeren, en toch...

Ze zeiden het me allemaal, toen ik nog wel eens durfde te klagen over dat mijn zwangerschap te lang duurde. "Denk eraan dat je nog minstens 9 maanden moet ontzwangeren."

Maar wat hield dat nou weer in? Je hoort het ze wel zeggen maar je luistert niet, hoe kan je ook anders.. Je zit te wachten tot je eindelijk kan bevallen, dat ene kleine mensje eindelijk ontmoeten waar je al die tijd benieuwd naar was. Je zit nu niet te denken aan ontzwangeren, laat staan om te weten wat je daarbij moest verwachten.

Dan breekt het moment aan, je kindje is eindelijk ter wereld, je gaat met je kersverse gezinnetje naar huis en probeert je een weg te banen tussen alle rotzooi en mama zijn. Laat staan de pijn die je hebt te verduren van een misschien wel, zware bevalling. Weken gingen voorbij en ik had eindelijk tijd om mezelf eens te bekijken in de spiegel... Ik vroeg me opeens af waarom die er eigenlijk nog hing? Dit was voor geen enkele vrouw een boost voor je self-image, maar aangezien iedereen me bij het zeuren geruststelde dat dit weer allemaal in orde kwam zette ik me er maar overheen.

Luca was 5 of 6 maanden oud, ik had mijn oude gewicht en oude maat in mijn kleding weer terug.. Mijn geluk kon werkelijk niet meer op, ik ging me weer opmaken, had mijn haren weer fris in de plooi, ik was weer de kapster die ik was voordat ik was bevallen en al zeg ik het zelf, je zag niet aan me dat ik pas geleden een kind op de wereld had gezet.

Die pret was van korte duur want het was wel alsof ik alles over me heen had geroepen, sowieso de eerste 5 a 6 maanden na mijn bevalling was ik de grootste bitch op aarde. Inlevingsvermogen en begrip stonden op nul, ik was mezelf niet. Mijn relatie heeft het zwaar te verduren gehad, maar daar gaat het nu niet over. Ik dacht dat het mijn hormonen waren en dat het na 6 a 7 maanden vast wel allemaal zou beteren.

Op hormonaal vlak ben ik weer bijna de oude, qua geduld en uithoudingsvermogen en alles wat te maken heeft met stress dan. Mijn gewicht? Mijn haren? Mijn gezicht? EEN DRAMA! Ik had die 9 maanden van mijn zwangerschap de mooiste haren, de glans deden de mensen haast pijn aan hun ogen. Mijn huid? Ik hoefde me niet eens op te maken als ik dat wou! Kortom, ik had alles waar ik ooit over droomde. Want mijn haar is heel droog van nature, en ik heb al zo lang ik mij kan herinneren zodanig wallen rond mijn ogen waar je U tegen zegt. 

Ik kom te bevallen, en voordat ik het wist lagen er hele trossen haar in mijn wasbakje, voelde ik ze zo langs mijn handen glijden bij elke wasbeurt die ik ze gaf. Op vlak van haren heb ik uiteraard alles geprobeerd, ik ben kapster.. Ik moet wel! Niks leek te helpen. Nu zijn bijna 9 maanden voorbij en beginnen de uitgevallen haren terug te groeien, maar ik had werkelijk kale plekken. Geen idee wat mij alweer overkwam. 

Zodra ik mij daaroverheen heb kunnen zetten en heb kunnen accepteren dat het voor een goed doel was, begon mijn gezicht allerlei rare dingen te doen. Mijn oog bleef elke week opnieuw infecteren,.. Ik heb hier te lang mee rond gelopen en heb uiteindelijk na 2 maanden een afspraak bij de oogarts gemaakt die drastisch met een scalpel aan de slag wou gaan maar die afspraak heb ik mooi afgezegd. Huidarts geweest en conclusie is eczeem... Nooit in mijn leven gehad... Hoe kwam ik hier nu weer aan?

 1 logische verklaring volgens meneer... "stress". Super om te horen, maar hoe kun je als kersverse mama geen "stress" hebben, al vind ik het nog een zo'n groot woord want het valt allemaal reuze mee hoor. Ik heb van alles mee naar huis gekregen, van tubetjes cortisone tot een poeder die ik moest oplossen in water, maar niet in mijn ogen mocht komen omdat er gevaar was voor blindheid. Echt weer zo typisch 'ik' ...

We zijn nu inmiddels 1.5 maand verder, de eczeem is terug gekomen en ik kan weer eens niet doen met mijn make up wat ik graag wil, wat mij het beste staat. Mijn grote passie, haren en make up,... allemaal door de put gevlogen, dat ligt even aan de zijlijn. Mijn hart breekt elke morgen als ik naar mezelf kijk, en dan mogen mensen nog zeggen dat ik er 'goed uit zie' maar in mijn ogen zijn dat natuurlijk leugens. Want ik heb er veel beter uit gezien.

Dan nog niet te spreken over mijn gewicht. Ik woog 55 kilo voor de zwangerschap, dat werd 77 kilo toen ik 40 weken zwanger was, maar door de borstvoeding is dat toen heel snel gezakt naar 67 kilo.. Ik was vastberaden dat ik op die manier zeker heel gauw terug mijn oude 55 kilo zou bereiken, en ja hoor.. Na 4 maanden woog ik weer mijn oude vertrouwde 55 kilo.. Vraag me niet hoe, elke moeder weet hoe je je dag moet plannen als je pas mama bent en in mijn planning pastte het niet om te eten dus dat heb ik heel veel gelaten. Niet gezond, maar wel goed voor de lijn zoals we gezien hebben. Ik ben met veel trots nu bijna 3 maanden geleden gestopt met roken, en om die leegte te vullen ga ik natuurlijk eten wat nu weer resulteert tot een 62 kilo... Ik lijk bijna opnieuw zwanger in mijn ogen en alles voelt echt slecht als ik in de spiegel kijk. 

Vroeger was ik zelfverzekerd en best trots op hoe ik uit zag, nu heb ik er wel iets prachtigs voor terug.. Daar ik nooit zonder mijn zoon zou kunnen leven, mis ik mijn oude "ik" ook heel erg. 

Mijn vriend zegt dat hij me nog altijd mooi vind hoe ik er nu uit zie, maar het lijkt er gewoon niet in te gaan. Ik geef mezelf nog 3 maanden om de "zooi" bij elkaar te rapen, anders wordt het weer tijd om ook eens op dat vlak aan mezelf te gaan denken en alles eraan te aan doen dat ik me buiten een moeder, ook nog een vrouw mag voelen die er mag zijn, ondanks dat ze een kind op de wereld heeft gezet. Want wij tellen ook, ookal doe je thuis je wasjes en je poets, loop je erbij als een slons tussen die 4 muren, vergeet gewoon niet wie je bent als je een avondje voor jezelf kiest met je man.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken