{{ message.message }}
{{ button.text }}

70-- van een beetje depressief naar de bevalling. Deel1

Sorry zegt ze, dit is wat ze noemen een weeënstorm. Ik moet even slikken maar kan de weeën eigenlijk heel goed opvangen.

Afbeelding blog '70-- van een beetje depressief naar de bevalling. Deel1'

Het einde komt in zicht. En gelukkig maar, want ik zit er flink doorheen. Tussen Jesse en mij is de sfeer regelmatig om te snijden. Ik maak me druk want het drankgebruik neemt alleen maar toe. En dat lijkt me niet verstandig als onze pinda er strakjes is. 

Daarnaast ben ik doodsbang voor de bevalling. Ik weet gerust wel dat er al miljoenen vrouwen me voor zijn gegaan. En het allemaal gerust goed komt. Maar toch.. de gedachte aan de bevalling neemt een hoop emoties met zich mee.

Mijn ouders zijn op vakantie en mijn schoonouders ook. Ondanks dat ik ze regelmatig spreek voel ik me alleen. Jesse werkt veel en gaat 's avonds ook nog wel eens de deur uit voor een klus. Diep van binnen heb ik nog steeds de angst dat ook dit kindje mij niet gegund gaat worden en dat maakt me lichtelijk gek. Ik besluit dit met mijn verloskundige te gaan bespreken. Ik bekijk de wereld steeds negatiever en word steeds negatiever op alles en iedereen om me heen. Kan erg weinig hebben en huil om alles. Daarnaast heb ik ook nergens meer zin in. Het word tijd dat de baby komt.

De verloskundige ziet gelukkig de ernst van de situatie en besluit om een ballonnetje te gaan plaatsen aankomende maandag. Om de ontsluiting te bevorderen.

Maandag ochtend vroeg staan we samen in het ziekenhuis. Het ballonnetje is zo geplaatst. Als hij eruit valt heb ik 2 cm. Morgen ochtend mag ik terug komen. Die maandag beginnen ook mijn weeën. Ze zijn nog onregelmatig en goed te handelen dus dinsdagochtend verschijn ik weer in het ziekenhuis. De dokter doet een inwendig onderzoek waar uit komt dat het ballonnetje nog niet veel heeft uitgevoerd. Mijn baarmoedermond is verweekt maar ik heb verder geen ontsluiting. Morgen mag ik terug komen. Als er dan nog niks is worden mijn vliezen geprikt. Een beetje terneergeslagen verlaat ik het ziekenhuis.

De weeën zijn tot nu toe nog niet gestopt. Alleen wat heftiger geworden. We melden ons klokslag half 7 in het ziekenhuis op de afdeling. We worden vriendelijk naar een kamer geleid. "Jesse, vandaag gaan we hem eindelijk ontmoeten. Eindelijk vasthouden en knuffelen. Hier hebben we het allemaal voor gedaan.." de verloskundige komt bij me voor weer een inwendig onderzoek. Ik zit op een mooie 2cm. Ze prikt mijn vliezen en legt me aan het infuus. De weeën volgen in rap tempo. a Het is pijnlijk maar goed te doen. Om 9 uur word er weer gekeken. "Wauw wat snel mevrouw Willemse, u zit al op een goede 4 cm! Als dit zo doorgaat heeft u met een paar uur u kleintje in u armen." Een sprankel van hoop giert door mijn lijf. Wauw wat fijn! Wat gaat het snel!

Ieder uur komt de verloskundige me inwendig onderzoeken. Vanaf 10 uur heb ik 5 cm. Om 11 uur is er wisseling van de dienst. Om 12 uur nog steeds 5cm en nog steeds weeënstorm. De verloskundige adviseert me om te gaan douchen. Even ontspannen. Dat doet me inderdaad goed. Ik heb bijna 3 kwartier onder de douche gezeten met Jesse aan mijn hand. Maar wanneer ik onder de douche vandaan kom zijn de weeën niet meer te handelen, ik kan niet meer zitten, liggen of staan en de weeën blijven maar komen. Het is verschrikkelijk en de tranen lopen over mijn wangen. De verloskundige raad me aan om pijnbestrijding te nemen. Anders ben ik uitgeput voor het echte werk begint.

Rond 2 uur hebben ze plaats om een ruggenprik te zetten, ik wilde geen pijnbestrijding. Ik wilde een gewone bevalling. Wanneer ik over de gang gereden word schreeuw ik het uit van de pijn. Ineens zie ik mijn moeder daar zitten. Verdomme mam! Je zou hier niet zijn! Dit was mijn moment met Jesse... tranen lopen over mijn wangen.. ik heb mijn moeder zo hard nodig nu. En toch wil ik dat ze gaat. Ze pakt mijn hand, "Nik, ik ben je moeder. Ik hoor in de buurt te zijn. En ik wil bij je zijn. Ik blijf op de gang tot Jesse me roept. Dat beloof ik." Ze geeft me een kus op mijn voorhoofd en gaat weer zitten.

Even later word mijn ruggenprik gezet. Het kan even duren voor hij gaat werken mevrouw Willemse. We komen zo bij u terug. De weeën blijven zich in rap tempo aandienen en de tijd verstrijkt. Maar de ruggenprik doet niets. Ik heb been en rugweeën en voel intense pijn. Maar de pijnstilling helpt niet. De dosering word een aantal keer opgekrikt en uiteindelijk krijgen we de mededeling dat een ruggenprik bij 1 op de 1000 vrouwen niet werkt. Tot hun spijt ben ik dit geval. Met die tekst in mijn achterhoofd word ik weer naar boven gereden.

De zuster zet een pompje op mijn infuus. Ik mag op het knopje drukken wanneer ik het nodig vind. Maar ook deze pijnstilling doet niets met mijn lijf. Ik word er moedeloos van. De gynaecoloog komt dit maal de ontsluiting controleren. Het is ondertussen al tegen 5e. Nog steeds 5cm. Wat een tegenvaller... ookal was er maar een cm bijgekomen. Dan had ik het gevoel gehad dat ik het ergens voor deed. Ze kijkt me aan. Je bent op hé?! Je ziet er vermoeid uit. Ze raad me aan om te persen. Maar dat werkt natuurlijk niet.

Ik kijk Jesse met waterige ogen aan. Jesse begrijpt mijn blik meteen, wat wil je Nik? "Hij moet eruit! En wel nu!!!"

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je