{{ message.message }}
{{ button.text }}

65-- emoties, en niet alleen die van mij

De komst van een kindje valt niet altijd bij iedereen in goede aarde..

Afbeelding blog '65-- emoties, en niet alleen die van mij'

Mijn werkdag kruipt voorbij, ik snauw op iedereen die in mijn ogen iets niet helemaal doet zoals het hoort. En op zo'n gekkenhuis dag als vandaag gebeurt dat redelijk vaak. Mijn vaste collega Sanne waar ik al ruim 3 jaar mee werk, merkt snel aan me dat er wat is. Ik gooi het erop dat ik voor de verandering weer een woordenwisseling met Jesse heb gehad. Daarmee stopt het gesprek want jammer genoeg is dat niet iets vreemds of nieuws.

Als ik s'avonds naar huis ga, gaan mijn emoties met me op de loop. Ik weet dat het snel is. We zijn net een jaar samen. We zijn elkaar nog aan het ontdekken, leuke dingen doen en tijd met elkaar doorbrengen, daarnaast was het mijn droom om eerst te trouwen. Nu ik eindelijk iemand heb waar ik mijn toekomst mee op wil bouwen. De reactie van vanmorgen van Jesse had ik gewoon niet verwacht. Ik heb vandaag mijn telefoon uitgehad en dus ook niks gehoord van hem. Het was zo druk vandaag. Dat kon ik er niet bij hebben.

Wanneer ik de sleutel in het slot steek word ik enthausiast door boef begroet. Jesse zit op de bank en heeft een flinke slok op. "Weetje Nik, ik schrok gewoon. Maar het komt goed, alles komt goed." Waarom weet ik niet maar zijn woorden stellen me niet gerust. We spreken af om het morgen tegen zijn ouders te vertellen. We hebben eind september een vakantie geboekt samen en aangezien ik dan hoogzwanger ben mag ik niet meer vliegen, dus die moet afgezegd worden.

De volgende avond is het zover, ik ben vandaag naar de etos geweest om een speentje te kopen met I love opa/oma. En ik heb een kaartje geschreven met de tekst; ik ben een wonder zo klein, maar als ik over 7,5 maand word geboren, willen jullie dan mijn opa en oma zijn?

Ondanks dat de sfeer nog niet zo leuk is thuis, wil ik dit doen zoals het hoort. Zoals ik het in mijn hoofd had. Dat is ook veel leuker om straks tegen ons wonder te kunnen vertellen.

Ik weet niet wat ik moet zeggen en overhandig klunzig het cadeautje aan mijn schoonmoeder, haar ogen worden groot en ondanks dat ze niet zegt spreekt haar gezicht boekdelen. (Sommige mensen hebben dat, je kan een mening van hun gezicht aflezen.) uiteindelijk worden we gefeliciteerd en gaan we eten.

De dag erna ben ik er met mijn hoofd niet bij. Ik wil het aan de ene kant van de daken schreeuwen en aan de andere kant weet ik niet waar dit uiteindelijk naartoe gaat. Hoe dit af gaat lopen. Of Jesse achter me staat en waar ik nu eigenlijk sta. Ik vind het moeilijk en het voelt alsof ik alleen ben..

'S avonds kom ik thuis in een leeg huis. Ik krijg een apje van Jesse dat hij in gesprek zit bij zijn ouders en voorlopig nog wel weg is. Ik bestel een pizza en ik heb nu zo'n behoefte aan een goed glas wijn. Dat kan natuurlijk niet. Maar dat zou me nu wel goed doen. Ik zet een film op en terwijl de tranen over mijn wangen biggelen val ik in slaap.

Ik word wakker van Jesse. Ik hoor aan zijn manier van lopen dat hij dronken is. Hij kan niet zachtjes doen en hij gaat naast me op de bank zitten.

Mijn ouders.. ze vinden het zo stom van ons. Ze vinden dat ik mijn toekomst weggooi door met jou voor een kindje te gaan. Ze dachten dat je gewoon een iet wat langdurige scharrel was voor ik me eens serieus zou gaan nestelen. Ze hebben zelfs gevraagd of je dit kindje niet beter weg kunt laten halen.. Jesse zijn ogen staan vol water, ik krijg het bijna niet over mijn lippen uitgesproken... maar Jesse, wat wil jij?

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je