{{ message.message }}
{{ button.text }}

2 november 1997, de dag dat jij ons verliet.

De bladeren vallen. Hét teken dat die rotdag er weer aan zit te komen. Ik mis je dit jaar meer dan voorgaande jaren.

Afbeelding blog '2 november 1997, de dag dat jij ons verliet.' Achtergrond blur afbeelding

Ik ben 12 jaar. Ik ben bij mijn nicht op bezoek. 
Ik zit achterin de auto en er heerst een doodse stilte. 
Niemand zegt wat. 
We zijn net gebeld of we naar ons huis konden komen. 
Ik kijk uit het raampje van de auto en vraag me af wat er aan de hand is. 
Zijn er complicaties? Is de kuur niet aangeslagen? 
We rijden ons erf op, en ik zie de autos van mijn familie. 
Dit voelt niet goed. Wat kan er zo erg zijn, dat iedereen hier is? 
Het ging toch allemaal goed? Of in ieder geval steeds beter? 
Nog steeds zegt niemand iets. 

Wanneer ik door het keukenraam naar binnen kijk zie ik dat de hele woonkamer gevuld is.
Ik word banger met iedere stap die ik richting de voordeur van ons vertrouwde huis zet.
In de gang staan mijn broertje en vader, huilend.
Ik val snikkend in hun armen, en nog steeds word er niets gezegd.
Maar ik weet wat er is.
Ze hebben haar weggenomen.
Ze heeft het niet kunnen winnen van die kanker kanker.

Ik ben 25 jaar.
Ik zit in de woonkamer van mijn vertrouwde appartementje.
Ik kijk naar jouw foto in de vitrinekast die ik speciaal heb gekocht,
om al jouw herinneringen in te bewaren.
13 jaren zijn er alweer voorbij.
Ik voel me bijna schuldig dat ik niet meer iedere dag aan je denk.
Maar heeft dat ook niet met loslaten te maken?
Maar op deze dag voel ik me weer even 12, en beleef ik 2 november 1997 opnieuw.
Ik sta mezelf toe, om op dagen als deze te rouwen.
Ik laat de pijn weer toe, het gemis, alle vragen die nooit beantwoord zullen worden.

Ik ben 30 jaar.
Ik zit in de woonkamer van ons warme huisje.
Dit jaar ben je oma geworden.
Mam, vandaag is het alweer 18 jaar geleden dat je bij ons vandaan ging.
Misschien klopt het gezegde dat tijd alle wonden heelt, maar jouw litteken staat op mijn arm gebrand,
dus ik draag je altijd bij me.
Natuurlijk zijn er ook verzachtende omstandigheden waardoor ik zie dat je voortleeft, in mij, in mijn lieve broertje en in zijn mooie dochter. En niet te vergeten in mijn zoon, jouw mooie kleinzoon.
Het gegeven dat je op ons neerkijkt en stiekem een beetje trots kunt zijn, maakt me blij. Vandaag denk ik de hele dag aan je.

Morgen beloof ik mama, zal ik weer die sterke vrouw zijn die ik ben geworden.
Maar laat me vandaag maar even dat meisje van 12 zijn, alleen met haar verdriet..

Jij bent de mooiste ster die aan de hemel staat.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je