{{ message.message }}
{{ button.text }}

#14 Toch weer een klein lichtpuntje

In deze moeilijke tijd is er toch weer een klein lichtpuntje. Maar dat lichtpuntje komt niet zonder slag of stoot.

Afbeelding blog '#14 Toch weer een klein lichtpuntje'

Het is tijd om afscheid te nemen van mijn overgrootmoeder. Ze wordt gecremeerd. Ik wil J. daar eigenlijk helemaal niet bij hebben, maar aangezien mijn familie verder van niets weet, moet hij wel mee. Voor mijn familie doet hij zich voor als de lieve, zorgzame partner die zijn eigen verdriet omtrent Oma (die hij verder helemaal niet kent) stilletjes draagt. Het enige dat ik denk: 'Ze moesten eens weten..'
Wanneer we in de volgauto's moeten, moeten er stelletjes worden gescheiden om allemaal in de auto's te passen. Ik bied me vrijwillig aan. Ik vind het helemaal niet erg even niet naast J. te hoeven zitten. Ik word eerlijk gezegd een beetje misselijk van dat toneelspel van hem. 

De crematieplechtigheid verloopt rustig. Het is een waardig afscheid. Maar eenmaal thuis begint de ellende al gauw weer. Ik heb er echt helemaal geen zin meer in. Ik vraag me af of mijn overgrootmoeder dit allemaal meekrijgt van boven. Hoe ze dit zou vinden. Ze zou me vast een schop onder mijn kont hebben gegeven. 

Dat geeft me wat meer moed. Ik durf weer wat meer voor mezelf op te komen. Helaas resulteert dat ook vaak weer in een handgemeen, maar ik ben vastberaden die niet meer zonder slag of stoot over me heen te laten komen. Ik sla terug! Geen trots moment, maar ik wil dat de boodschap duidelijk word. Hij moet met zijn poten van mij afblijven!
Gek genoeg lijkt dat voor even iets te werken. De frequentie van onze ruzies worden minder. Maar op de momenten dat we nog wel ruzie hebben, loopt het ook echt uit de hand. 

Dan krijg ik een telefoontje van onze plaatselijke woningbouwvereniging. We staan al een tijdje op de lijst voor een sociale huurwoning en er is een huurhuis voor ons beschikbaar. Ik heb een hekel aan het huurhuis van J. Het staat alleen op zijn naam, ik heb officieel nergens recht op. En dat terwijl ik al zijn kosten betaal! Het huurhuis wat ons nu wordt aangeboden MOET op 2 namen komen te staan en is dus ook officieel van mij.
Daarnaast is het huurhuis van J. een heel oud huis, het staat letterlijk scheef. Er is alleen een gevelkacheltje, waar ik enorme hoofdpijn van krijg als deze aanstaat. De ramen kunnen niet open, dus er is geen ventilatie. Al met al geen gezond huis om in te wonen dus. 

We hoeven er niet lang over na te denken. Het huis dat ons is aangeboden is veel groter. Kortom, meer ruimte voor J.'s troep. Binnen enkele maanden hebben we J.'s huur opgezegd, een nieuwe huurder gevonden voor J.'s woning (anders konden we niet onder zijn huurcontract uit) en wonen we in het nieuwe huis. Dit keer is het ONS huis. 
Weer heb ik alles betaald van mijn spaargeld: nieuwe vloerbedekking, de schilder, nieuwe raambekleding, enz. Mijn spaargeld is er bijna doorheen. Ik heb in de tussentijd namelijk een andere baan gekregen, maar met minder uren. Dus heb ik minder geld om weg te leggen. Alles gaat in de vaste lasten en boodschappen zitten. Maar dat heb ik ervoor over. J. heeft nergens meer alleen recht op. Dit huis is ook van mij! Sterker nog, aan deze woning zit een inkomenseis waar ik bijna in mijn eentje aan voldoe. J. werkt nog steeds niet en zijn WAJONG uitkering legt net genoeg bij om helemaal aan de inkomenseis te voldoen. 

Mijn vader heeft inmiddels een paar chemo's ondergaan en deze slaan (godzijdank) goed aan! Hij hoeft voorlopig geen behandelingen meer, maar hij moet wel onder controle blijven. Aangezien hij de chronische variant van leukemie heeft, zal hij nooit volledig genezen. Maar hij is stabiel en ik ben ontzettend dankbaar dat hij er zo goed uit vandaan is gekomen! Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten.. 

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je