{{ message.message }}
{{ button.text }}

10 weken oud en dan al een operatie van 6 uur!

eindelijk is het zo ver. We hebben er 10 weken op gewacht. Maar dan is het zo ver. Jou operatie is een feit..

Afbeelding blog '10 weken oud en dan al een operatie van 6 uur!'

Als we net beneden zijn zie ik opeens een bos blond haar. MAMA!! Even huil ik, maar hou me dan weer groot. Oma en Opa zijn er en grote zus is er ook bij. Om samen de dag door te komen. Te wachten op jou totdat je weer terug bent. Niemand van ons wilde vandaag alleen zijn en dus zijn we hier, dichtbij jou. Opa en Oom hebben zelfs vrij genomen zodat ze hier konden zijn vandaag.

Als papa en Oom terug zijn gevonden besluiten we met elkaar te gaan wandelen in het bos dichtbij. Jou operatie zou ongeveer 6 uur kunnen duren, maar minimaal 2 uur. Tijd genoeg dus. Het is een heerlijke zonnige warme dag. Al regent het en is er onweer in mijn hart. De wereld buiten ziet er toch iets anders uit.

Iedereen is met zijn gedachten naar dat kamertje, waar jij nu ligt, omringt door 10 artsen en assistenten. Je snapt niet dat er ruimte is aan zo een klein lijfje.

Mama kwam jou chirurg nog tegen toen jij in slaap werd gebracht. Zorg goed voor hem. Meer kon ik niet meer zeggen, al had ik nog 1000 dingen willen zeggen. Die woorden waren er al 4 te veel. Maar de boodschap was duidelijk. Ik heb alle vertrouwen in haar, maar ben zo bang. Er kan zo veel verkeerd gaan. Het is de bedoeling dat de operatie via een kijkoperatie wordt uitgevoerd. Maar jij bent nog zo klein. Een klein foutje kan grote gevolgen hebben. En als er maar iets mis gaat wordt je misschien wakker met een groot stoma op je buik in plaats van 4 kleine sneetjes..

We lopen het ziekenhuis uit als opeens een buschauffeur zijn best doet mijn andere kind ook de operatiekamer in te rijden. Nog steeds ben ik kwaad op die man. Nee wij waren er niet met onze gedachten bij, maar HALLO het is wel een zebrapad dus jij had moeten wachten. En daarna nog doen alsof je verder gaat rijden ook. Dit kon echt niet..

We hebben het laten gaan. Te hard bezig met andere gedachten.

Een heerlijke wandeling volgt. We maken een foto met elkaar want het is een prachtige omgeving. Eten een koekje en hebben bijna een fijne dag. Ja bijna. Wat wil ik graag terug, naar jou toe. Maar het heeft geen zin, we zijn nog nauwelijks een uur weg.

Na 2 uur stappen we weer het ziekenhuis in en mama gaat even op de afdeling kijken. Zeggen dat we in de huiskamer van het RMCD zijn zodat ze weten waar ze ons kunnen vinden. Inmiddels is de babykamer leeg en er worden geen nieuwe opnames verwacht. Dat is fijn. Rust om jou heen straks.

Oma en grote zus gaan na het eten even liggen en Papa en ik gaan even naar buiten. Papa heeft broodnodig een sigaretje nodig. Iedereen is stil en er wordt maar weinig gepraat. Wat valt er ook te zeggen? Even later haalt mama de cake op. Tja ergens ver weg is het ook nog mijn verjaardag. Nu lijkt het er een beetje op.

Papa gaat weer even roken en op de terugweg gaat hij langs de afdeling, precies dan gaat de telefoon. Jij bent wakker!

Mama en Papa gaan samen naar jou toe, we mogen er samen zijn want je bent het enige kindje dat wakker ligt te worden nu. Gelukkig.

Je ziet er slecht uit, nog witter dan het lakentje waar je onder ligt. Je gezichtje is dik door de narcose en je hebt pijn. Er staan nog 3 artsen om je heen om je ruggenprik op te hogen. Hiervan wordt je wel wat rustiger. Maar je kreunt nog steeds een beetje. Je ligt heel stil, maar zodra je beweegt heb je duidelijk pijn.

Na een uurtje mag je naar de afdeling. Mama is opgelucht. Je bent er weer! Nu kunnen we gaan werken aan je herstel. De grote nachtmerrie is voorbij (dachten wij)

Op de gang zien we vanuit de huiskamer iedereen naar ons zwaaien.

Even later komen ze om en om op bezoek. Grote zus laten we op de huiskamer, ze is heel moe en ik wil niet dat ze je zo zwak ziet. Alles is al heel moeilijk voor haar, dit hoeft ze niet te zien.

Iedereen schrikt van je, al zie je er al zo veel beter uit dan toen je net wakker was. Arm klein ding. Je hebt het duidelijk zwaar gehad. Je ligt nu aan de monitor, infuus, sonde, canule en katheter in, ruggeprik en pijnstilling in je infuus. Ieder uur ga je er iets beter uit zien.

Na een poosje gaat iedereen weer naar huis, mama blijft bij jou slapen. Grote zus is moe, ze heeft heel erg hard haar best gedaan om iedereen te entertainen deze dag en iedereen bezig te houden. Wat een lieverd (net zoals dat ze nu tegen me aangeplakt zit omdat ze voelt dat ik het moeilijk heb met dit te schrijven)

Die nacht zegt de zuster dat ze je pijnstilling omlaag gaat zetten. Ik zeg haar hier nog even mee te wachten. Je bent pas net een paar uur pijnvrij want achteraf gezien bleek je dus nog wel pijn te hebben. Gelukkig luisteren ze naar me en laten ze het zo.

Helaas blijkt het bloedonderzoek niet gelukt te zijn, we besluiten dat dit later wel komt. Erfelijkheidsonderzoek duurt toch een paar maanden, dus dat komt later wel.. Je hebt al zo geleden. Voor nu is het even goed.

In de dagen die volgen gaat het steeds iets beter, en wordt mijn mannetje steeds een beetje meer van mij. De ruggenprik mag eraf, sonde gaat eruit, katheter eruit en uiteindelijk mag zelfs de canule eruit. Nu de volgende fase, ga je dan eindelijk poepen?

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je