{{ message.message }}
{{ button.text }}

1 Wanneer je grootste angst waarheid wordt..

Als je grootste angst in eens waarheid wordt, stort je ideaal plaatje in.. Hoe gaat dit aflopen?

Afbeelding blog '1   Wanneer je grootste angst waarheid wordt..' Achtergrond blur afbeelding

Aller eerst wil ik even zeggen dat ik helemaal niet zo'n schrijver ben, maar ik moet dit van mij afschrijven..

Gisteren om 16.30 uur hadden wij de afspraak staan voor de 20 weken echo. Al een tijdje had ik het gevoel dat er iets niet klopte deze zwangerschap. Doordat alle controles hiervoor allemaal in orde waren probeerde ik het los te laten onder het mom: elke zwangerschap is anders dus het zal daar wel aan liggen, maar echt goed lukte dit mij niet.

Onderweg naar de verloskundige zelfs nog wat gekibbeld met mijn man, ik denk door mijn zenuwen. Toen we aan de beurt waren probeerde ik te ontspannen maar makkelijk ging dit niet totdat we alleen nog de benen en armen hoefde te controleren, de rest was namelijk allemaal in orde. De belangrijkste dingen zijn goed dus ons kindje is helemaal gezond, heb ik me al die tijd toch voor niets zorgen gemaakt en lag het toch aan de verschillende zwangerschap. 

De benen werden goed gekeurd en toen door naar de armpjes. Ik zei nog lacherig; 'goh, wat doet ze gek met haar handje!'. De verloskundige zei alleen niets terug en bleef strak naar het scherm kijken. Ik dacht dat het gewoon even een gekke houding was maar toen het zo bleef begon ik onrustig te worden.. Ik vroeg; 'Dat is niet goed, of wel?' en dan krijg je een vernietigend antwoord. Een antwoord dat niemand wil horen en je je ergste vijand nog niet toe wenst. 'Nee, het is inderdaad niet goed, maar wat het wel is weet ik niet'. Daar op dat moment gaat zo veel tegelijk door je heen. Zie je wel, m'n gevoel klopte toch! Had ik het kunnen voorkomen, heb ik iets verkeerds gedaan? Hoe moeten we nu verder? Zal ons kindje ooit kunnen zelf eten of schrijven? Is het alleen anatomisch of zal ze ook geestelijk beperkt zijn? 

Zo veel vragen maar geen antwoord. En het meest vervelende is nog wel dat het vrijdagmiddag 17.10 uur is. Alle ziekenhuizen zijn gesloten en dus zullen we tot maandag moeten wachten voor we horen wanneer we überhaupt in het ziekenhuis terecht kunnen.

En wat moeten we zeggen als mensen vragen hoe het met ons gaat? Goed gaat het niet maar hoe wel?

Het ideaal plaatje dat we hadden is in een klap verdwenen. Het enige dat we wel weten is dat dit kindje meer dan 100% welkom is, ondanks al het onbekende wat ons nog te wachten staat..

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je