Instinct #3 (fictie/vervolg)

Door: Maartjemm 2 reacties

Instinct #3 (fictie/vervolg)

Mijn eerste zomervakantie zonder kinderen; door de scheiding jaren eerder dan gepland. 21 lange lege dagen. Of niet...

Mijn kinderen zijn net op vakantie met hun vader, ik probeer aan het vrijgezellenleven te wennen ook al mis ik ze verschrikkelijk en ik heb een bijna onbekende man, met goedkeuring van mijn moeder en vriendin net niet, of toch wel, aan de haak geslagen. En ik moet eens minder drinken. Vind ik zelf.

Als ik mijn ogen open staat de zon al hoog aan de hemel. De luxaflex in woonkamer zijn gesloten, godzijdank, want ik lig hier behoorlijk te koop anders, maar de tuindeuren laat de zomerzon in brede banen binnenstromen. Het kan onmogelijk vroeg zijn, te zien aan de stand en kracht van de zon en ik voel me stukken beter dan gisterochtend.

Rechtop zittend met mijn zomerjasje nog over mijn blote benen liggend zie ik in de hoek van de kamer twee schoenen staan. Over de leuning van de luie stoel, zoals de stoel van mijn oma wordt genoemd, hangt een jas. De jas van Jan. Naast het tikken van de klok, een enkele voorbij rijdende auto en de hond van de buren hoor ik geen geluid. Zal hij boven zijn gaan slapen? In mijn bed? O, Jezus, zeker in de veronderstelling dat ik me bij hem zou voegen! We kunnen wel stellen dat die actie is mislukt. Op de salontafel staan wat lege glazen en half afgebrande kaarsen, ik speur met mijn blik naar de grond en voel ondertussen in mijn jaszak. Dan herinner ik me gisteravond en het berichtje dat ik ontving toen ik in bed lag; mijn telefoon moet daar nog ergens zijn blijven liggen.

Zachtjes loop ik op mijn tenen de trap op en sla de vijfde trede voor het einde over. Als je kinderen hebt weet je dat het minste of geringste ze kan wekken; behalve op schoolochtenden uiteraard. Dan zijn ze niet vooruit en wakker te branden. Met de klank van Desi’s teleurstelling in haar woorden nog vers in mijn geheugen denk ik dat ik het er misschien maar op moet wagen. Ik ben vrijgezel en nuchter. Het is compleet geoorloofd. Onderweg naar de badkamer, mijn kans op enige opfrissing kan ik niet laten schieten, loop ik langs de half openstaande slaapkamerdeur. Daar onder het roze bloemetjesdekbed steekt een donker achterhoofd sterk af tegen het wit met roze. Het dekbed ligt overdwars over het bed en onthult dat hij in ieder geval geen t shirt aan heeft. Dan borrelt opeens een prangende vraag op: Wanneer heb ik in vredesnaam voor het laatst mijn bed verschoond? Ligt hij nu met zijn buik in de koekkruimels, van mij, en het zand,van de kindervoetjes, geplakt? Dan herinner ik me mijn opruimaanval de dag voor vertrek van de kinderen. Het hele huis van onder tot boven, zolang ik bezig was hoefde ik niet aan de aankomende vakantie te denken. Nou, denk ik opgelucht, was het toch nog ergens goed voor.

Omdat ik niet wil dat hij er ongezien tussenuit glipt doe ik mijn best het badkamerbezoek tot een flitsbezoek te maken. Ook hier weer dankbaarheid voor het moederschap; dan kan je met één hand je tandenpoetsen, met de andere je make-up resten wegwerken tijdens het plassen. Even twijfel ik, voor de spiegel met de tube foundation in mijn hand. Om dichtgesmeerd het bed in te stappen komt uiteraard niet erg nonchalant over. Snel veeg ik een klein beetje op mijn gezicht. Net genoeg om hem niet al te erg te laten schrikken. Hoop ik.

Als een volleerd insluiper, althans zo voel ik me en dat is heel vreemd als je het in je eigen slaapkamer doet, kruip ik aan de verkeerde kant mijn bed in. Hij heeft mijn plekje ingenomen. Zonder al te veel geluid schuif ik de Ipad, het tijdschrift en de half opgegeten Twix aan de kant. Dat is nu eenmaal waar deze kant van het bed tegenwoordig voor dient; opslag.

Met een zachte diepe zucht schuif ik achter hem onder de deken. Mijn voeten krijg ik er niet onder maar dat deert niet, ik heb het bloedheet van de spanning.

Ik lig. Ik ben er. Ongemerkt. En ik ontspan. Zijn ademhaling gaat ongestoord en rustig verder; hij slaapt nog. Zacht ga ik met mijn wijsvinger over het halve maanvormige litteken achter zijn oor. De gedachte “Apart”heeft zich nog maar net gevormd in mijn hoofd als mijn telefoon een berg leven begint te maken, hij staat op extra luid ingesteld. Mijn hart slaat van schrik een slag over. Jan, ondanks dat hij sliep, reageert nog sneller dan ik en schiet overeind. Even lijkt het alsof hij wil uithalen, naar mij, maar dan ontspant zijn blik. Hij verlegt hem naar het nachtkastje en reikt mij de telefoon aan. ‘Lex’ staat er in beeld en ik druk hem weg. Straks zal ik de kinderen wel even uitgebreid terugbellen. Ik schuif de telefoon op ‘stil’.

Om de situatie niet nog ongemakkelijker te maken vraag ik hem naar zijn litteken. Alles behalve een gesprek over Lex. “Je mag kiezen” zegt hij “Wil je het verhaal over de gevaarlijke achtervolging en vechtpartij of die van het spelen op de bouwplaats?”

“Ik ga voor optie twee” zeg ik en hij verzekerd mij dat het een goede keuze is. Hierna licht hij mij in over de ijzeren buis waar hij als negenjarig jongetje tegenaan viel tijdens het spelen op de bouwplaats achter zijn huis. “Sorry, spannender wordt het niet” Hij kijkt me lachend aan terwijl we naast elkaar in bed zijn blijven liggen.

“En heb jij nog gevaarlijke jeugdavonturen te vertellen? Als ik je moeder zo zag moet dat haast wel.”

“Valt eigenlijk wel mee.” zeg ik, en dat is ook zo. Mijn moeder heeft het zo slecht nog niet gedaan.

“En je vader? Is dat ook zo’n eh, vrijgevochten persoon?”

“Geen idee. Mijn moeder heeft het vrije leven van de jaren zeventig volop benut. Ze zegt niet te weten wie hij is. Dus.” Ik zucht, niet mijn favoriete onderwerp dit.

“We hoeven het er niet over te hebben hoor. Ik weet hoe het is.” Hij pakt mijn telefoon tussen de kussens vandaan en drukt hem in mijn hand. “Laat eens wat foto’s van je kinderen zien, je moeder heeft me nieuwsgierig gemaakt.”

Ik open, enigszins verbaasd, mijn fotogalerij en scroll door mijn foto’s. Hij vraagt waar ze naar toe op vakantie zijn en ik vertel hem dat ze eindelijk naar Tsjechië zijn. Hoezo eindelijk, wil hij weten. Mijn ex wilde al jaren lang daar eens heen na alle wilde verhalen die mijn moeder altijd over dat land had. Voor mij hoefde het niet zo. Dus nu kon hij eindelijk. Met mijn kinderen. “Ook de zijne, hé” verbetert Jan mij. En hij heeft gelijk.

Tijdens het foto’s showen belt Lex weer en met tegenzin neem ik op.

“Hoi met mij. Lex. Niet schrikken maar ik ben eh, de kinderen zeg maar eh …kwijt.”

“Wat..” stamel ik, in de hoop dat ik het niet helemaal goed heb verstaan.

“Kwijt. Merel. Kwijt. Ik zit nu op het politiebureau met een tolk. We hebben al de hele nacht gezocht…en….”

Ik laat lijkbleek de telefoon uit mijn handen op het bloemendekbed glijden en staar de ruimte in.

'De hele nacht. De hele nacht.' De woorden echoën in mijn hoofd terwijl een blikkerige stem vanaf het dekbed mijn naam roept.

Jan drukt de telefoon op de luidspreker en geeft mij een harde por met zijn elleboog.

“Wat is er gebeurd?” vraagt Jan.

“Wie is dit? Merel wie is dit?”

Tranen stromen inmiddels over mijn wangen en mijn woorden zijn op.

“Lex, wat is er gebeurd?” vraagt Jan weer.

Heel ver weg hoor ik door mijn eigen hysterische gedachten Lex uitleggen dat hij de kinderen even een uurtje in de tent had laten liggen terwijl hij zelf wat was gaan drinken. Maar ik kon de ingang van de tent zien vanaf waar ik zat, hoor ik hem ter verdediging zeggen.

“Lul! Domme Lul.” hoor ik mezelf ineens gillen. “Hij heeft twee openingen”

“Ja, dat weet ik nu ook” zegt Lex met verslagenheid in zijn stem.

“Kan ik je zo terugbellen? Er komt een agent aan, ik moet even mee.”

En terwijl het scherm van mijn telefoon de twee stralende koppies van Tess en Luuk toont, slaat Jan een arm om mij heen. Het scherm vergrendelt. Hij gaat op zwart.

Maartjemm

Maartjemm

37 jaar alweer, en vier kinderen rijk. Moeder dus maar ik ben Maartje. Voor de fun blog ik wat in het wilde weg op maartjemm@wordpress.com (zeevruchten) / en op facebook als MM:Meer dan Moeder en zag in mamaplaats dé plaats voor een vervolgblog (fictie!). Want een beetje afleiding en ontspanning kan voor ons mama's geen kwaad ;-)

Plaats een reactie

Schrijf mij in voor de nieuwsbrief
2 Reacties

Reacties

  1. De dotjes De dotjes

    1

    Omg

  2. Mandy Mandy

    2

    Leest lekker weg! Benieuwd naar het vervolg :)

Top 3 Blogs

Wat ik niet wist over bevallen

Nu Jaé-Lynn 7 maanden is, lijkt het eeu... >

Hoe mijn man hoorde dat hij vader werd

Hoe ik mijn man tijden een fotoshoot ver... >

we willen waarschijnlijk allebei snel naar huis..

Vrijdagmiddag bijna half zes, we willen ... >

Advies: ook leuk om te lezen

Een eigen blog beginnen

Ben jij op zoek naar een handvat voor het starten van een blog? Wij helpen je met je eigen blog beginnen. Hoe ... >

3 GEZONDE DAGMENU’S VOOR JOUW PEUTER

Dat jouw kleintje ontzettend snel groeit is geen fabel maar een feit! De tijd vliegt voorbij en voordat je het... >

Laatste Winacties Alle Winacties

WIN: cadeaupakket voor je kind

Wil jij een door de redactie van Mamaplaats samengesteld cadeaupakket voor je kindje winnen? Dit is je kans! ... >