9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren

Door: MamavanLuca 5 reacties

9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren

De negen maanden zwanger al lang achter de rug, net zoals de 9 maanden ontzwangeren, en toch...

Ze zeiden het me allemaal, toen ik nog wel eens durfde te klagen over dat mijn zwangerschap te lang duurde. "Denk eraan dat je nog minstens 9 maanden moet ontzwangeren."

Maar wat hield dat nou weer in? Je hoort het ze wel zeggen maar je luistert niet, hoe kan je ook anders.. Je zit te wachten tot je eindelijk kan bevallen, dat ene kleine mensje eindelijk ontmoeten waar je al die tijd benieuwd naar was. Je zit nu niet te denken aan ontzwangeren, laat staan om te weten wat je daarbij moest verwachten.

Dan breekt het moment aan, je kindje is eindelijk ter wereld, je gaat met je kersverse gezinnetje naar huis en probeert je een weg te banen tussen alle rotzooi en mama zijn. Laat staan de pijn die je hebt te verduren van een misschien wel, zware bevalling. Weken gingen voorbij en ik had eindelijk tijd om mezelf eens te bekijken in de spiegel... Ik vroeg me opeens af waarom die er eigenlijk nog hing? Dit was voor geen enkele vrouw een boost voor je self-image, maar aangezien iedereen me bij het zeuren geruststelde dat dit weer allemaal in orde kwam zette ik me er maar overheen.

Luca was 5 of 6 maanden oud, ik had mijn oude gewicht en oude maat in mijn kleding weer terug.. Mijn geluk kon werkelijk niet meer op, ik ging me weer opmaken, had mijn haren weer fris in de plooi, ik was weer de kapster die ik was voordat ik was bevallen en al zeg ik het zelf, je zag niet aan me dat ik pas geleden een kind op de wereld had gezet.

Die pret was van korte duur want het was wel alsof ik alles over me heen had geroepen, sowieso de eerste 5 a 6 maanden na mijn bevalling was ik de grootste bitch op aarde. Inlevingsvermogen en begrip stonden op nul, ik was mezelf niet. Mijn relatie heeft het zwaar te verduren gehad, maar daar gaat het nu niet over. Ik dacht dat het mijn hormonen waren en dat het na 6 a 7 maanden vast wel allemaal zou beteren.

Op hormonaal vlak ben ik weer bijna de oude, qua geduld en uithoudingsvermogen en alles wat te maken heeft met stress dan. Mijn gewicht? Mijn haren? Mijn gezicht? EEN DRAMA! Ik had die 9 maanden van mijn zwangerschap de mooiste haren, de glans deden de mensen haast pijn aan hun ogen. Mijn huid? Ik hoefde me niet eens op te maken als ik dat wou! Kortom, ik had alles waar ik ooit over droomde. Want mijn haar is heel droog van nature, en ik heb al zo lang ik mij kan herinneren zodanig wallen rond mijn ogen waar je U tegen zegt. 

Ik kom te bevallen, en voordat ik het wist lagen er hele trossen haar in mijn wasbakje, voelde ik ze zo langs mijn handen glijden bij elke wasbeurt die ik ze gaf. Op vlak van haren heb ik uiteraard alles geprobeerd, ik ben kapster.. Ik moet wel! Niks leek te helpen. Nu zijn bijna 9 maanden voorbij en beginnen de uitgevallen haren terug te groeien, maar ik had werkelijk kale plekken. Geen idee wat mij alweer overkwam. 

Zodra ik mij daaroverheen heb kunnen zetten en heb kunnen accepteren dat het voor een goed doel was, begon mijn gezicht allerlei rare dingen te doen. Mijn oog bleef elke week opnieuw infecteren,.. Ik heb hier te lang mee rond gelopen en heb uiteindelijk na 2 maanden een afspraak bij de oogarts gemaakt die drastisch met een scalpel aan de slag wou gaan maar die afspraak heb ik mooi afgezegd. Huidarts geweest en conclusie is eczeem... Nooit in mijn leven gehad... Hoe kwam ik hier nu weer aan?

 1 logische verklaring volgens meneer... "stress". Super om te horen, maar hoe kun je als kersverse mama geen "stress" hebben, al vind ik het nog een zo'n groot woord want het valt allemaal reuze mee hoor. Ik heb van alles mee naar huis gekregen, van tubetjes cortisone tot een poeder die ik moest oplossen in water, maar niet in mijn ogen mocht komen omdat er gevaar was voor blindheid. Echt weer zo typisch 'ik' ...

We zijn nu inmiddels 1.5 maand verder, de eczeem is terug gekomen en ik kan weer eens niet doen met mijn make up wat ik graag wil, wat mij het beste staat. Mijn grote passie, haren en make up,... allemaal door de put gevlogen, dat ligt even aan de zijlijn. Mijn hart breekt elke morgen als ik naar mezelf kijk, en dan mogen mensen nog zeggen dat ik er 'goed uit zie' maar in mijn ogen zijn dat natuurlijk leugens. Want ik heb er veel beter uit gezien.

Dan nog niet te spreken over mijn gewicht. Ik woog 55 kilo voor de zwangerschap, dat werd 77 kilo toen ik 40 weken zwanger was, maar door de borstvoeding is dat toen heel snel gezakt naar 67 kilo.. Ik was vastberaden dat ik op die manier zeker heel gauw terug mijn oude 55 kilo zou bereiken, en ja hoor.. Na 4 maanden woog ik weer mijn oude vertrouwde 55 kilo.. Vraag me niet hoe, elke moeder weet hoe je je dag moet plannen als je pas mama bent en in mijn planning pastte het niet om te eten dus dat heb ik heel veel gelaten. Niet gezond, maar wel goed voor de lijn zoals we gezien hebben. Ik ben met veel trots nu bijna 3 maanden geleden gestopt met roken, en om die leegte te vullen ga ik natuurlijk eten wat nu weer resulteert tot een 62 kilo... Ik lijk bijna opnieuw zwanger in mijn ogen en alles voelt echt slecht als ik in de spiegel kijk. 

Vroeger was ik zelfverzekerd en best trots op hoe ik uit zag, nu heb ik er wel iets prachtigs voor terug.. Daar ik nooit zonder mijn zoon zou kunnen leven, mis ik mijn oude "ik" ook heel erg. 

Mijn vriend zegt dat hij me nog altijd mooi vind hoe ik er nu uit zie, maar het lijkt er gewoon niet in te gaan. Ik geef mezelf nog 3 maanden om de "zooi" bij elkaar te rapen, anders wordt het weer tijd om ook eens op dat vlak aan mezelf te gaan denken en alles eraan te aan doen dat ik me buiten een moeder, ook nog een vrouw mag voelen die er mag zijn, ondanks dat ze een kind op de wereld heeft gezet. Want wij tellen ook, ookal doe je thuis je wasjes en je poets, loop je erbij als een slons tussen die 4 muren, vergeet gewoon niet wie je bent als je een avondje voor jezelf kiest met je man.

MamavanLuca

MamavanLuca

Hoi mama's Ik ben Lorena, 25 jaar en trotse mama van mijn zoontje Luca. Veel plezier bij het lezen van mijn blog.

Plaats een reactie

Schrijf mij in voor de nieuwsbrief
5 Reacties

Reacties

  1. Maartjemm Maartjemm

    1

    Herkenbaar! Ik ben van nature nogal 'makkelijk' (lees: een slons) maar daar kom ik gewoon niet meer mee weg. Ik schrik me soms kapot. Kg die er niet af willen, dor haar, het hele plaatje. (O, en ik heb ook opeens eczeem haha) Maar de tijd en energie om er echt wat aan te doen ontbreekt. Ik hoop dan ook op veel regen deze zomer (ivm mijn winterbody)

  2. Ea Ea

    2

    Heel herkenbaar...binnen 2 jaar 2 kindjes gekregen en daardoor is mijn ikke van de aardbol verdwenen...ik probeer zoveel mogelijk voor mezelf te zorgen maar helaas lukt me dat ongv 1x in de week...haren standaar op een staart make up is volgens mij van drama weggelopen en mijn gewicht en vooral buik geen woorden voor...elke week neem ik me voor ja deze week begin ik met voor mezelf te zorgen en na 1 dag klapt mijn ideeënbus weer in elkaar...ik heb nog niet de energie en de puf na 3 maanden ontzwangeren om mezelf op te pakken na deze zware 2 zwangerschappen en 2 mega zware bevallingen...

  3. Joey Joey

    3

    Ruim drie jaar geleden bevallen van een mooie dochter via een zware keizersnede. Sinds dien een waslijn vol met klachten en ik kom nog aardig wat wasknijpers te kort. Buiten dat mn huid en haar er niet uitzien, ook eczeem heb, maandelijks twee weken lang niet te genieten ben en nog steeds bekkenpijn heb, is de rest van de waslijn vol met medische klachten. Voor mijn zwagerschap nergens last van gehad en nu.... voel mij soms echt een wrak. Ben vaak jaloers op vrouwen die na een of meerdere zwangerschappen weer helemaal de oude zijn, dat gaat bij mij niet meer gebeuren. Hoop alleen achter te komen wat het is, daarmee leren leven en genieten van mijn gezin.

    • Einayag81 Einayag81

      4

      Herkenbaar Joey. Mijn zoontje is nu 18 maanden en ik heb ook nog steeds last van allerhande kwaaltjes.

  4. Humtum Humtum

    5

    Er veranderd veel aan je lijf tijdens de zwangerschap en dat komt nooit meer terug in de vorm zoals t was. Maar je moet wel balans zoeken tussen je nieuwe ik omarmen en je oude ik zoeken. Of je nu leuke of slobber kleren aantrekt: kost net zoveel tijd dus dan maar leuke kleren! En vol in de plamuur. .die rust is er vaak niet maar vleugje blush en mascara zitten er in 1 minuut op. En pak ook t sporten gewoon op. Ik heb me jaar geleden gewoon aangemeld voor hardloopcursus in een groep. Ja dat kost tijd en energie maar levert ook een strakker lijf, energie en trots gevoel op. En wie tijd heeft om t te kijken heeft ook tijd om te sporten! Gun jezelf dat moment voor jezelf, je krijgt zoveel meer vertrouwen in dat nieuwe lijf!

Top 3 Blogs

WAT NIEMAND ZEGT OVER BEVALLEN (deel 1)

De vrouwen die natuurlijk bevallen zijn,... >

Tranentrekker: prachtige vlog van Simon Keizer

Dit filmpje van Simon Keizer voor zijn d... >

Advies: ook leuk om te lezen

Jessica Alba: sterker door moederschap

Jessica Alba is al vanaf 2004 samen met haar 2 jaar oudere vriend Cash Warren. Ze hadden elkaar dit jaar leren... >

Jennifer Lopez heeft nog niet genoeg kids

Iedereen zal de populaire zangeres Jennifer Lopez kennen. Ze is maar liefst zeven jaar gelukkig geweest met Ma... >

Sonja Bakker: mama van het jaar!

Sonja Bakker heeft een samengesteld gezin, bestaande uit vijf kinderen. Dit gaat hartstikke goed, waar ze ontz... >

Laatste Winacties Alle Winacties

3x WIN: XL Fotoboek!

WAUW, leg jouw mooiste momenten voor altijd vast Klik, klik, klik.. je herkent het vast wel, de hele dag ben ... >